Grenzeloos - Annerie woonde drie maanden in Uganda


Er zijn genoeg mensen die ervan dromen eens te gaan reizen of een tijdje in een exotisch land te gaan wonen. Maar wat als zo’n droom ook echt in vervulling gaat? Annerie maakte van haar droom ook werkelijkheid. Ze woonde drie maanden in Uganda. Vandaag deelt ze haar ervaring.

Wilde je altijd al naar Uganda?
Als kind droomde ik er altijd al van om arme kinderen te gaan helpen in Afrika. Een ideaalbeeld wat ik naarmate de tijd vorderde wel wat kon relativeren, maar wat ik altijd nog eens wilde doen.  Niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik op deze manier dienstbaar wil zijn in Gods Koninkrijk. Toen ik net klaar was met mijn opleiding was het dan tijd om te gaan. Inmiddels had ik wat informatieavonden bezocht en zo kwam ik bij een reisorganisatie terecht en ontmoette ik een reisgenootje.

Hoe voelt dat als je voor het eerst aankomt in een land als Uganda?
Het eerste wat me gelijk opviel was de warmte daar. Ook hing er een bepaalde buitenlandse geur, dat viel me gelijk op.  Ik had er gelijk een warm gevoel bij, ik had het idee dat ik me hier helemaal ging thuisvoelen. Bij de douane voelde ik me al welkom. De mensen daar vroegen hoe het met me ging. Ook viel het huis reuze mee, er waren normale sanitaire voorzieningen.

Was er een moment dat je je bewust werd van de armoede in Uganda?
Onderweg van het vliegveld naar ons verblijf kwam ik schrijnende dingen tegen. De mensen slapen daar voornamelijk overdag en gaan ’s nachts de straat op. Zo ook die avond. Ik zag allerlei bedelende kinderen langs de weg.

Op een dag sprak ik ook een groepje straatjongens, via een straatjongensproject. Dit is een opvang voor deze kinderen. Zo werd een weesjongen door zijn tante op straat gezet toen hij vijf jaar oud was, simpelweg omdat ze geen geld had om voor hen te zorgen. Het viel me op dat de jongens ondanks alles zo vrolijk waren. Toen ik hen vroeg hoe dat kon zei een jongen: ‘ Dat komt omdat Jezus in mijn hart woont, Hij is altijd bij mij.’

Wat is het grootste verschil met Nederland denk je?
De cultuur is in Uganda veel relaxter. Aan de ene kant heerlijk omdat de mensen niet stressen, maar wanneer je een afspraak maakt kan het ook zomaar zijn dat iemand niet op kon dagen. Ook viel me op dat de mensen heel direct zijn. Soms verbaasde ik me over de directe vragen die me gesteld werden.

Heb je nog tips voor mensen die ook naar het buitenland willen?
Ga mee met een organisatie zodat je een aanspreekpunt hebt waar je altijd even heengaat en dat ze weten wat je doormaakt.  Zij regelen van alles voor je, bijvoorbeeld zaken als een visum.

Ook niet teveel een ideaalbeeld hebben, maar het allemaal op je af laten komen. Het is belangrijk dat je beseft dat je er naartoe gaat om een helpende hand te bieden

Bereid je voor op de cultuur, anders zijn er best wat dingen waar je tegen aan loopt. Mensen vroegen mij bijvoorbeeld best vaak hoe het met mij ging, in Nederland is de cultuur wat meer gesloten.

Your favoritFavor it
1x FAVORED
DelenPinterest
comments powered by Disqus
 
1

Hanna

Schrijven, mode, fotografie en mijn gedachten delen met jou, dat is wat ik leuk vind. Daarom heb ik, Hanna Kater, een eigen blog en schrijf ik zo nu en dan voor Dailytrend..nl

 

Hun enthousiasme en vrolijkheid raken me

Hun enthousiasme en vrolijkheid raken me
“Ze zijn zo enthousiast, zo vrolijk. Ja, ze staan echt positief in het leven”, zegt Gerline Pullen (18), tweedejaars leerling SAW-BBL (Medewerker Maatschappelijke Zorg – Beroepsbegeleidende Leerweg) Maasheim dagactiviteiten. Ooit dacht ze dat ze onderwijsassistente wilde worden. Die studie volgde ze ook. Totdat ze in aanraking kwam met kinderen met een beperking. Na een meeloopdag bij Adullam wist ze het zeker: ik ga switchen, vertelt ze. En daar heeft ze absoluut geen spijt van.

Wat doe je op een evangelisatiekamp?

Wat doe je op een evangelisatiekamp?
Ooit weleens gehoord van Kerkrade? Het lijkt een mooie stad in Limburg, maar voor veel jongeren heeft de plaats nog een andere betekenis. Hier wordt elk jaar een evangelisatiekamp georganiseerd. Teunette hoopt dit jaar voor de vijfde keer mee te gaan en vertelt ons er meer over.

“Vrijwilligerswerk voor Adullam verrijkt mijn leven”

“Vrijwilligerswerk voor Adullam verrijkt mijn leven”
“Kijk, hier ging mijn dochtertje Willieze altijd met een van de bewoners vissen op badeendjes,” vertelt vrijwilligster Hanna Riezebos-Kloosterman (31) bij de vijver van de balkontuin van Muiderheim. Ze betrok haar kinderen al jong bij het vrijwilligerswerk voor gehandicapten.

“Als ik zie dat deelnemers genieten van de verkoping, dan geniet ik ook!”

“Als ik zie dat deelnemers genieten van de verkoping, dan geniet ik ook!”
“Om eerlijk te zijn zei de verkoping me vroeger niks. Diep in mijn hart vond ik de grote oliebollenactie veel leuker. Maar nu ik het een aantal jaren heb gedaan, ga ik er steeds meer plezier in krijgen. Ook als ik zie hoe de deelnemers ervan genieten, dat is wel heel mooi ja,” glimlacht vrijwilliger Erik Verhoeks (34). Hij is voorzitter van het comité dat de jaarlijkse verkoping op Veldheim in Ede regelt. Daarnaast is hij betrokken bij de grote oliebollenactie.